Hissiz yaşama ne denir?

Yaşadığımız değil, hissettiğimiz mühim. Demiş Saadettin Ökten. Bir yıldır ben yazdım, sizler

okudunuz. Fikirler şekillendi, bazen eksildi bazen eklendi; ancak hepsinde birinin

hissettiklerini içine aldı ve en sonunda bir yılın sonuna doğru gelindi. Geriye dönüp

baktığımda her yıl dert olarak görüp de içinde bambaşka bir ders olan olaylar

deneyimliyoruz. “Dert birdir; söylenirsen iki olur.” demiş Fethi Gemuhluoğlu. Sizlere benim de

yeni öğrenmiş olduğum bir bilgiden bahsederek yazı konusunu ‘kırılan yerden çiçeklenmek’

üzerinden açıklamak istiyorum. Çam ağaçları gibi dört mevsim yeşil kalan ağaçlar

budandığında, kendilerini toparlamaları çok güç olurmuş, hatta bazen oldukları gibi

kalırlarmış. Oysa yaprak döken mevsimlik ağaçların kendini yenileme hızı çok daha

yüksekmiş, aynı biz insanlar gibi. Kırıldığımız veya kırdığımız yerden toparlanmayı

bildiğimizde, eskisinden çok daha sağlıklı bir düşünce yapısıyla yolumuza devam ediyoruz.

‘Okyanus kadar derdi olan değil dersi olan’ yazımda da atıfta bulunmuş olduğum dersi alanın

hikayesi kalıcıdır metaforuydu. Bugün kendimize nefes aldığımızı hissettirecek bir mola

verelim istiyorum. Unutmayalım ki herkes kendi hayatını ilk kez yaşıyor. Önce kendimize,

sonra bir başkasına yüklenmeden önce durup soralım: Ne hissediyoruz ve karşı tarafa ne

hissettiriyoruz? Yine Profesör Ökten’in zarif tespitiyle noktayı koyalım: “Hissettiğiniz kadar

varsınız.”