Yanlı yalnızlık

Sohrab sepehri “zihninde ne kadar çok ışık olursa, dışarıda o kadar az kalabalığa ihtiyacın olur” der. İnsanların kalabalıkta ki yalnızlık kavramını eleştirdim şuana kadar ki yazılarımda. Hala aynı görüşü benimsiyorum.

Şuan bambaşka bir dil ve dinin benimsendiği bir ülkede okuyorum. Koridorumuzda düzenlenen parti ortamının bana pek uymadığını odama çekilince boş belgeye bakıp kulaklıklarımı takınca kendime şunu hatırlattım. Yaptıkların kadar yapmadıkların da seni var eder.

Şuan kendimi yanlızlaştırmıyorum veya ötekileştirmiyorum. Yanlı yalnızlık başlığını da buradan buldum. Sadece ortamı gözlemleyip kendimle başbaşa kalmanın daha doğru olduğunu düşünüyorum.

Gördüğüm kadarıyla da bazı insanlar da benim gibi ancak belki ötekileştirme korkusu belki de içinde bulundukları durumun yönetimini algıyamamadan ötürü kalabalıkta öylece duruyorlar. İnsan bazen bazı kapıları insanlara, olaylara kendini kapatabilmeli.

Eğer kapılar kapatılmazsa karşıdaki kendisinde hak gördüğü olaylara sırf karşıdaki tolere edebiliyor diye hadsizce yorumlar yapar. İnsan yaptığı şeyler kadar yapmadığı şeyler de de özsaygısını yüksek tutuyor.

Kendi yaşadığınız hikayenizin yanına not düşmek isteyen altını üstünü çizmek ve hatta direkt hikayeyi üstlenmeye çalışacak insanlara hayat kitabınızı vermeyin. Yoksa bir başkasının kaleminden çıkacak olan bir karakter haline gelirsiniz. Bu konuya atıfı olan “ruh sahibini bulunca değer görür”yazımı da okumanızı tavsiye ederim.

Yazımda sizlere ruhların kaçışı filminden Haru karakterinden örnekleme yapmıştım. Şimdi de kendi hayatımdaki değişimleri açıkça gözlemleyip yaşarken örnekleme yapıyorum.

Hastanede çalışırken de sürekli hocalarımın söylediği bir söz vardı. Önce kendimiz sonra çevre. Kendinize iyi gelen biri olun yanlı yalnızlığı seçebilecek kadar cesur zihninin ışığı asla sönmeyecek biri.