Kahkaha evinin ağlayan merdivenleri 3

Mum ışığı yavaşça yok oldu ve merdiven sesleri hızlı bir şekilde kesildi. Arif sabah olması için gözleri dolu dolu duruyordu.

Uyuyamayacağı kesindi. Son paragrafı okumaya devam etti.

“sevgili günlük, 13 nisan19**

Mutluluğu sürekli yarınımda aramaktan, sürekli mutlu olmak için ortam oluşturmaktan yoruldum.

Belki de sürekli dizayn ettiğim evim değil kendim olmalıydım. En büyük hatam sürekli mutluluğu arayan, ancak ararken de geçmişin dersini değil derdini kendi gözlerime sokmam oldu. Bu yazıları ağlayarak evimin merdivenlerinden yazıyorum. Ben bu göz alıcı evin içindeki gözü sürekli dışarıda olan ev sahibiyim.

Ben bana iyi gelen bir yer oluştururken bana iyi gelen biri olmayı unuttum. Ben bu kahkahası eksik olmayan gibi duran evin zehirli, ağlayan merdiveni oldum.

Artık kahkaha atan kişi olacağım.” Arif buz kesmişti. Sabah ev sahibi odasına girdiğinde sarılıp ağlamaya başladı. Ev sahibi bilerek kâğıtları saklamadığını dile getirdi. Aşağıda belki de ilk defa yemek masası kurulmuştu. Arif dün gece duyduğu ışık ve kahkahaları sordu. Cevap alamamıştı ancak daha fazla irdelemek de istemiyordu.

Bu ona yalnız korku veriyordu. Muhabbet eşliğinde yapılan kahvaltı sonrası evin dışarısına çıktılar. Arif bu sefer içi buruk bir şekle bakıyordu eve. Aklında ise Sokrates’in o sözü dönüyordu.

“Değişimin sırrı, tüm enerjinizi eskiyle değil, yeniyi inşa etmeye odaklanmaktadır.” Üç hafta süren hikayemiz hakkında görüşlerinizi merak ediyor enerjinizi yeni mutlu hayatınızın inşasına ve yazılarımı okumanızın devam etmesini tavsiye ediyorum.