İnsan her zaman kaybeder!

Bu şehirde, bu ülkede, hatta bu çağda en çok konuşulan ama en az yaşanan üç kelime var: sadakat, ihanet ve güven… Düşünmesi kolay, yazması basit… Ama bir insanın hayatında taşıması en zor yüklerden biri.

Eskiden sadakat bir kültürdü. Ekmek paylaşırsın, sırrını verirsin, söz verirsin… Kırk yıl hatırı olan bir kahve içilir, bir selamın bile ağırlığı vardı. Şimdi insanlar bağlılığı bir “durum bildirimi” gibi kullanıyor: Lazımsa varlar, iş bitince yoklar.

Kimse söylemek istemez ama gerçek şu: Sadakat, unutulan bir meziyet haline geldi.

İnsanlar artık ardında duracak kişiyi değil, işine yarayacak kişiyi arıyor. Yanında kalanı değil, işine gelene sarılıyor. Görünür olmak sadakat; görünmez olmak ihanet zannediliyor.

Ama asıl mesele burada başlıyor…

Çünkü ihanet, sokakta bağırarak gelmez. Sessizdir. Kurnazdır. Ve en çok “sana asla yapmam” diyenlerin cebinden düşer. Düşmanın vuruşu acıtır; dostun vuruşu öldürür.

Bazen bir sözle ihanet edilir, bazen bir bakışla, bazen telefonun ekran ışığıyla… En tehlikelisi ise, giden kişinin kapıyı kapatmadan çıkmasıdır. Çünkü böyle ayrılıklarda kapı kapanmaz; kalp kapanır. Ve bütün bunların merkezinde güven var.

Güven, kağıda yazılmış bir anlaşma değildir. Bir imzası, mührü, müfettişi yoktur. Ama kırıldığı anda insanı yeniden çocuk yapar: Küser, korkar, şüphe eder, içine kapanır.

Güven bittiğinde ilişki bitmez… Ama sevgi yara alır, saygı çürür, huzur ölür. Hayatın büyük gerçeği şudur: Sadakat karakterdir. İhanet alışkanlıktır. Güven ise tercihtir.

Kimi insanlar yüreğiyle sever, bedeli ağır olsa da kalır. Kimi insanlar fırsatını bulduğunda gider, üstelik giderken suçluyu da sen yapar. Kimi insanlar ise sessizce durur, kimse bilmez, kimse duymaz; Ama zor günde elini tutar. İşte gerçek insan odur.

Kimseyi kaybetmekten korkma. Sadakati hak etmeyene sadakat göstermenin adı saflık değil, kendine ihanettir. İhaneti affetmek büyüklüktür, ama aynı yere bir daha güvenmek aptallıktır. Giden gitsin; çünkü kalan zaten kalbindedir.

Ve unutma: İnsan herkesi kaybeder, ama önce kendine ihanet edenleri kaybetmeli.