Toplum mu sen mi bozuksun?

Bu ülkede herkes ağzına sakız yapmış aynı cümleyi geziyor:

“Toplum çok bozuldu.”

Peki kim bozdu? Mars’tan gelen uzaylılar mı? Yoksa aynaya bakınca saç tarayıp vicdan taramayı unutan biz mi?

Bizim millet öyle enteresan ki, suçun anatomisi değişti. Artık şerefsizlik de meşru, saygısızlık da alışılmış, görgüsüzlük de “normal” oldu.

Yeter ki bize dokunmasın. Yanında kadın dövülür, çocuk ağlar, yaşlı itilip kakılır…Bizim refleks ne? Telefonu çıkar, kayda al. Sonra kahveye gidip “Toplum nerede?” diye muhabbet kas.

Hepimizin içinde bir “bana ne” canavarı var. Bana ne komşudan, bana ne çevreden, bana ne kuralsızlıktan… Ama haksızlığa uğrayınca hepimiz aslan kesiliyoruz. Hepimiz mazlum rolünde Oscar’lık performans sergiliyoruz.

Bu ülkede en büyük suçlular, yanlış yapanlar değil, yanlışı göre göre ses etmeyenler. Çünkü kötülük cesareti, sessizlikten alıyor.

Sokaklar çöplük, çünkü “Çöpçü var, toplar” diyoruz. Trafik keşmekeş, çünkü “Acele işim vardı” deyip kurala tükürüyoruz. Etik, ahlak, vicdan… Hepsi Instagram filtresi gibi: Fotoğrafta var, gerçekte yok.

Yemin ederim, bu ülke depremle değil, umursamazlıkla yıkılıyor.

Herkes konuşuyor, kimse düzeltmiyor. Herkes şikâyet ediyor, kimse taşın altına elini koymuyor.

Herkes haklı, kimse sorumlu değil. Çünkü hepimizin zihninde aynı hastalıklı cümle var: “Bana dokunmayan yılan bin yaşasın.”

İşte bu zihniyet yüzünden, sokak sokak çürüdük. Adalet duygusu öldü. Ahlak, kural, saygı… Hepsi mezara indi. Ama kimse rahatsız değil. Çünkü oturduğu yer sağlam sanıyor. Halbuki gemi batıyor, Ve biz geminin içinde birbirimizi ezip selfie çekiyoruz.

Daha acısı, toplumu kurtaracak sihirli bir el bekliyoruz. Siyasetçi düzeltsin, belediye düzeltsin, devlet düzeltsin…

Sen? Sen ne yapıyorsun? Bir şey mi değişecek sanıyorsun? Eğer herkes aynı rahatlıkla “bana ne” demeye devam ederse, bu ülke sırf ihmalle çürüyüp gidecek. Bir ülkede düzeni bozanlar kadar,

düzeni umursamayanlar da suçludur.

Ve evet:

Toplum dediğin senin ta kendin.

O yüzden bir gün cesaret edip şunu diyebildiğimizde iş değişecek. “Yanlışı ben de yaptım, artık yapmayacağım.” Bu cümle kurulmadıkça, hiçbir şey düzelmez. Ne sistem, ne toplum, ne gelecek.